Skip to content

Words of wisdom!

September 18, 2008

Science is nothing but the finding of unity. As soon as science would reach perfect unity, it would stop from further progress, because it would reach the goal. Thus Chemistry could not progress farther when it would discover one element out of which all other could be made. Physics would stop when it would be able to fulfill its services in discovering one energy of which all others are but manifestations, and the science of religion become perfect when it would discover Him who is the one life in a universe of death, Him who is the constant basis of an ever-changing world. One who is the only Soul of which all souls are but delusive manifestations. Thus is it, through multiplicity and duality, that the ultimate unity is reached. Religion can go no farther. This is the goal of all science.
Vivekananda
 

I came across this wonderful piece. I can feel the powerful, compelling words of wisdom in it. Hope in the coming days I could read more.

Cool Microsoft dancers for your desktop

August 22, 2008

Perhaps the most praised and at the same time most cursed is the Office characters. They even celebrated killing the office pin as a festival. It was a well researched initiative but went down with poor execution.

All microsoft dancers

I found this characters quite interesting. I think this is out there for a long time, but damn I came across this only (always looking elsewhere for free software does have its price 🙂 ).

If you want to have a preview of how the dancers will be, see this video.

These dance characters just keep dancing as long as the music is on and they wont disturb any mouse window movements.

For downloading some of these free dance characters use this link:
http://www.microsoft.com/downloads/details.aspx?familyid=7F8482E9-5C2F-422D-B945-9AC02B7A8049&displaylang=en

You need to pass Windows Genuine though. May be you can get free download elsewhere, thats not ethical – so I am not doing it (Hey. wait.. since when??) 🙂

Are you ready boots?

July 30, 2008

This song is from the 1960s. As somebody said about this age “If you can remember anything about the sixties, you weren’t really there.” Most of those who were teens in the sixties feel nostalgic about those times. The world, all over from east to west was getting swept over a cultural, political revolution in those days. This song puts forth the fashion of those days in a stylish manner.

This song is from a pop album by Nancy sinatara released during 1966. Since then, this song has become a cult classic. Several people including Jessica Simpson being latest, have released remakes of this song in various flavours and have been successful all along.

Some of us might remember, a year or so ago, one version of this song was played in the backdrop for the Bajaj Pulsar black ad. See how stylish this song is even now!

Are you ready boots? Start walking ! 🙂

[oops.. I hate to say this.. but no other way: This post alone takes a lot of time to load in Internet Explorer, if you have firefox please give it a try…]

Terrorism gets new definition…

July 29, 2008
tags:

Gone are the days when there was a reason and justification for those terrorist acts. Nowadays nobody really cares to explain or acknowledge the reasoning behind terrorism. The tragic acts of terror are getting more and more insane to unreasonable levels.

I don’t really understand what exactly is the views of Government of India nor those of the folks who indulge in terrorist acts. From what I perceive, the Government seem to be clueless while those terrorists with their acts seem to be reasonless. We the people understand terrorism is a curse on civilization. No one would disagree. However one fails to understand the nature of a Government being clueless on the security of the very country it is supposed to defend.

Blast outside a hospital in Ahmedabad, India

Blast outside a hospital in Ahmedabad, India

With this trend, its not just the act of terrorism but the inactivity – inability of the Government that is more terrifying. Unfortunately, terrorism in this era gets a new uglier definition. Its not just some extremist outfit inflicting human loss – its the lethargic nature of a crippled Government with all its inabilities and shortcomings, sits like a lame duck watching its citizens die.

CNN notes that “India’s counterterrorism efforts are hampered by outdated and overburdened law enforcement and legal systems, and the country’s court system is ‘slow, laborious, and prone to corruption.’ How shameful!

NDTV tries to get a reason behind the inability of our Intelligence agencies,

intelligence agencies say there are no breakthroughs because terror groups have managed to create a successful smokescreen. At best, only fringe elements can be detected.

  • First they stopped using cellphones, making technical surveillance impossible.
  • To send emails to outsiders, they use proxy servers that hide the IP address. So, tracing them is nearly impossible.
  • For internal communication they don’t send any email, just save the information as a draft that other members can log in and read.
  • Bombings are not carried out by members of terror groups, they are outsourced to sleeper cells.

Now that’s pathetic.

Indian Constituion is known for its checks-and-balances… But where is the check on inactivity on the Government’s part to new threats? We the people, can and do understand the growing challenge in curbing terrorism, can accept how even for a well-developed nation like America its a struggle. Nonetheless, what a citizen would desperately want to see is the Will and Display of the Government to put a stop on terrorism. Are they really going to come up with some effective response to terrorism out of the blue?

ஆர்டர்.. ஆர்டர்.. சுத்தியின் சுவாரசியக் கதை!

June 27, 2008

ஆங்கிலத்தில் இதற்கு Gavel என்று பெயர். பொதுக் கூட்டங்களிலும், நீதிமன்ற, மக்கள் மன்றங்களிலும் கவன ஈர்ப்பிற்காக இதை பயன்படுத்த ஆரம்பித்தார்கள். இப்படி கூட்டம் ஆரம்பிக்கும்போதும் முடியும்போதும் ஒரு மரபாக இந்த சுத்தியை மேஜையில் தட்டி அறிவிக்கலானார்கள். இதனால் Gavel to Gavel என்று ஒரு கூட்டம் நடக்கும் மொத்த நேரத்தையும் ஆங்கிலத்தில் குறிப்பிடுவார்கள். 

நினைத்துப் பாருங்கள் – இப்போதைக்கு இருக்கிற சூழ்நிலையில் ஒரு நீதிபதி, இப்படி பொய் சொல்கிறானே என்று நினைத்து சுத்தியை பொய் சொல்லும் ஆளை நோக்கி வீசி எறிந்தால் என்ன ஆவது? அல்லது இரண்டு வக்கீல்கள் ரொம்ப சீரியஸாக பேசிக்கொண்டிருக்கும் பொது நீதிபதி பாட்டுக்கு, சுத்தியை மேஜையில் உருட்டி சத்தம் எழுப்பிக் கொண்டிருந்தால் எப்படி இருக்கும்? அப்படி செய்ய மாட்டார்கள் – ஏனென்றால் எப்படி இந்த சுத்தியை உபயோகிக்க வேண்டும் என்று விதிமுறை இருக்கிறது

இந்த சுத்தி பற்றிய நாமெல்லாம் பெருமைப்படக் கூடிய ஒரு விஷயம் இருக்கிறது. 

1954 சமயத்தில் அமெரிக்க பாராளுமன்றத்தில் அணுசக்தியைப் பற்றி ஒரு தீர்மானம் எழுந்தது. அப்போது Richard Nixon துணை ஜனாதிபதியாக அவை தலைமை ஏற்று அமர்ந்திருந்தார். பாராளுமன்ற அவைகளுக்கே உரிய காரசாரமான விவாதங்கள் ஏற்பட கையிலிருந்த கவன ஈர்ப்பு சுத்தியால் மேஜையில் போட்டார் ஒரு நாலு போடு! உடைந்தது சுத்தி! 

அது சாதாரண சுத்தி அல்ல –  1789-ம் ஆண்டில் அமெரிக்க பாராளுமன்றம் அமைக்கப்பட்டதிலிருந்து உபயோகத்திலிருந்தயானை தந்தத்தால் ஆன சுத்தி. அது உடைந்து போகவும், முதலில் அதற்க்கு வெள்ளியில் பூண் போட்டு பார்த்தார்கள் – சரிவராமல் போகவே இந்திய தூதரகத்துக்கு, இந்தியாவிலிருந்து தந்தத்தில் செய்த சுத்தி வேண்டுமென்று, அமெரிக்காவின் சார்பில் வேண்டுகோள் விடுக்கப்பட்டது. 

அதன் பிறகு, அப்போது இந்திய துணை ஜனாதிபதியாக இருந்த Dr. சர்வபல்லி ராதாகிருஷ்ணன் அமெரிக்க விஜயம் செய்தார். அவர் அமெரிக்க பாராளுமன்றத்திற்கும் சென்று பேசினார். அப்போது அமெரிக்க துணை ஜனாதிபதியிடம் இந்தியாவின் சார்பாக புதிய சுத்தி ஒன்று வழங்கப்பட்டது. இன்றளவும் இதுவே வழக்கத்தில் இருந்து வருகிறது. 

பொய் புளுகு புறணி டுமீல்!

June 26, 2008

குழந்தைகள் எப்போது பொய் சொல்ல ஆரம்பிக்கின்றன தெரியுமா? அவர்கள் கூட இருக்கும் பெரியவர்கள் – ரொம்ப “பெரீயவர்கள்” இல்லை, அதாவது பெரியவர்களாக இருப்பதால் எல்லாமே அவர்களுக்கு தெரிந்து விடாது – பெரியவர்களுக்கும் ஒரு limit இருக்கிறது என்று குழந்தைகள் தெரிந்து கொள்ளும்போது பொய் சொல்ல ஆரம்பிக்கிறார்கள். 

ஒரு பாலர் பள்ளியில் மூன்று அல்லது நான்கு வயதுடைய குழந்தைகளை வைத்து, பொய் சொல்லும் திறனை அறிய ஆராய்ச்சி செய்தார்கள். ஒவ்வொரு குழந்தையாக அழைத்துப் போய், ஒரு அறையில் உட்கார வைத்து “உன் முதுகுப்புறம் உள்ள மேஜையில்  ஒரு விளையாட்டுப் பொருளை வைத்திருக்கிறேன். திரும்பி பார்த்தாயோ தெரியும் சேதி!” என்று மிரட்டி விட்டு, அந்த குழந்தையை தனியாக விட்டு சென்று  விட்டார்கள்.  

சிறிது நேரம் கழித்து அந்த குழந்தையை அழைத்து வெளியே வந்து, திரும்பி பார்த்தாயா என்று கேட்கப்பட்டது. இப்படி எல்லா குழந்தைகளையும் விசாரித்தார்கள். ஒரு பத்து சதவீதம் குழந்தைகள் திரும்பி பார்க்கவே இல்லை. மீதத்தில் முப்பது சதவீதம் குழந்தைகள், திரும்பி பார்த்தாலும் பார்க்கவே இல்லை என்று பொய் சொன்னார்கள். இன்னொரு முப்பது சதவீதம் திரும்பி பார்த்தேன் என்று ஒப்புக்கொண்டார்கள். மீதம் இருக்கிற முப்பது சதவீதம் பதில் சொல்லாமல் இருந்தார்கள். பொய் சொன்னவர்களும், உண்மை சொன்னவர்களும் தைரியமாகவே இருந்தார்கள். இந்த பதில் சொல்லாத குழந்தைகள் ரொம்ப பயந்து போய் இருந்தன – அவர்கள் பொய் சொல்ல இன்னும் முழுமையாக கற்றுக் கொள்ளவில்லை. 

இப்படி ஒரு பிரச்னையிலிருந்து தப்பிப்பதற்காக, அல்லது ஆசைப்பட்ட பொருளை அடைவதற்காக என்று பொய் சொல்வதில் குழந்தைகளுக்கும் பெரியவர்களுக்கும் பொய்யில் பெரிய வேறுபாடு இல்லை – பொய்யின் விளைவில்தான் இருக்கிறது 🙂

பொய் என்றாலே நினைவுக்கு வருவது ஜோசப் கொயப்பல்ஸ்! இரண்டாம் உலகப்போரில் ஒரு பக்கம் ஹிட்லரையும், மறுபக்கத்தில் உலகத்தையும் ஏமாற்றிய செய்தித்துறை மந்திரி. அவராவது பழைய ஆள்! சமீபத்தில் ஒருவர் இருக்கிறார். அவருக்கு வலையில் ரசிகர் மன்றமே வைத்திருக்கிறார்கள். 

வளர்ந்த மனிதர்கள் சொல்லும் பொய்யிலும், பொய் சொல்பவர்களிலும் சில வகைகளை பார்ப்போம். சிலர் ஒரு வகை சமூக விரோத போக்கை கொண்டிருப்பார்கள். அவர்கள் கிரிமினல்களாக இருக்கவேண்டும் என்பதில்லை. தனது சுயநலமே பெரிது என்று நினைத்து, மற்றவர் அதனால் படும் கஷ்டங்களை கண்டுகொள்ளாமல் இருப்பார்கள். இவர்கள் எதற்கும் அஞ்சாமல் சுய லாபத்திற்காக பொய் சொல்வார்கள். இவர்கள் வியாபாரிகளாகவோ, அரசியலிலோ இருக்கக் கூடும். பொய்யின் விளைவுகளுக்கு வருத்தப் படாமல், குற்ற உணர்வில்லாமல் இருப்பதால் இவர்கள் வாழ்க்கையில் வெற்றியும் பெறக்கூடும். 

வேறு சிலர் அன்பிற்காகவும், கவனத்தை ஈர்ப்பதற்காகவும் பொய் சொல்வார்கள். இவர்கள் தாங்களாகவே ஒரு கற்பனை உண்மையை நீட்டி முழக்கி சொல்வதில் பொய் கலந்து சொல்வார்கள். இவர்கள் கவிஞர்களாகவும் இருக்கக் கூடும் 🙂

 

இன்னொரு வகை இருக்கிறார்கள். சுய காதல் அதிகம் உடையவர்கள். இவர்களுக்கு எப்போதும் எல்லா விஷயத்திலும் வெற்றி பெற்றவர்களாக இருக்க வேண்டும், மற்றவர்களிடம் இவர்கள், தான் மிகவும் சிறந்தவர் என்று நிரூபித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். இத்தகைய மனிதர்கள் எப்போதும் அடுத்த மனிதர்களிடமிருந்து சிறப்பு கவனிப்பை எதிர்பார்ப்பார்கள். இதற்காக சளைக்காமல், தான் செய்தது, செய்யாதது எல்லாவற்றையும் சகட்டு மேனிக்கு அதிகப்படியாக அடித்து விடுவார்கள். கேட்பவர்கள், இவர்களின் சுயபுராணத்தை எல்லாம் தன்னம்பிக்கை என்றும், இருந்தாலும் இருக்கும் என்று நினைத்து நம்பிவிடுவார்கள். 

சிலர் உணர்ச்சி வசப்படுவார்கள் – அதனால் தவறுக்கு மேல் தவறு நிகழும். இதை மறைப்பதற்காக பொய் சொல்வார்கள். இவர்கள் சொல்லும் பொய்கள் எல்லாம் பழியை அடுத்தவர் மேல் போடுவதற்காகவும், பொறுப்பை தட்டிக் கழிப்பதற்காகவும் இருக்கும்.

கடைசியில் ஒரு வகை, இவர்கள் ரொம்பவும் நேர்மையாகவும், திறமையாகவும் நிஜமாகவே இருக்க வேண்டும் என்று ஒரு கொள்கை வைத்திருப்பார்கள். ஆனால் நிஜத்தில் அந்த அளவுக்கு இவர்கள் தங்களுக்கு தாங்களே வைத்துக்கொண்ட அளவுக்கு திறமையாளர்களாக இருக்க இயலாமல் போக அதை மறைக்க பொய் சொல்வார்கள். சமயத்தில் சிறு சிறு விஷயத்துக்கெல்லாம் பொய் சொல்வார்கள். கடையில் அதிக விலைக்கு பொருளை வாங்கி விட்டு, வீட்டில் மனைவியிடம் மிகவும் குறைவாக பேசி வாங்கியதாக சொல்வதைப் போலத்தான். 

பொய் சொல்லாமலே ஒரு  மனிதன் இருக்க முடியுமா என்று யோசிக்கவே முடியவில்லை. நாம் எவ்வளவு பொய் சொன்னாலும் நமது குழந்தைகளையாவது பொய் சொல்லாதே என்று சொல்லி வளர்க்க வேண்டும். அப்போதுதான் அவர்களாவது, நேர்மையான,  ஒருமைப்பாடு உடையவர்களாக, வெற்றி பெறுபவர்களாக, சமூகத்தில் நம்பிக்கைக்குரிய நல்ல மனிதர்களாக இருப்பார்கள். 

இது எப்படி என்றால், பள்ளியில் ஆசிரியரிடம் என்ன எதிர்பார்க்கிறோம்? மாணவர்களை நன்றாகப் படிக்க வைப்பார் என்றுதானே? அவர் “நானே படிக்கிற காலத்தில் சரியாகப் படித்ததில்லை – இந்த குழந்தைகளை எப்படி கஷ்டப்படுத்துவேன்” என்று சொன்னால் எப்படி இருக்கும்! அது போல, நாம் பொய் சொன்னாலும் நமது குழந்தைகளை பொய் சொல்ல விடக் கூடாது!

[பொய் பற்றிய ஆராய்ச்சிக்கு பழைய NYTimesன் கட்டுரையை நான் படித்துவிட்டு எழுதவில்லை என்று தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். 🙂 ]

 

The unsung Music Directors!

June 24, 2008

“For me, Music is an unspoken language!” சொன்னது A.R. Rahman. இசைக்கு பல மேதைகள் வித விதமான விளக்கங்கள் கொடுக்கிறார்கள். படித்ததில் பிடித்த கருத்து ஒன்று – “The border between music and noise is always culturally defined, which implies that, even within a single society, this border does not always pass through the same place; in short, there is rarely a consensus…. By all accounts there is no single and intercultural universal concept defining what music might be”.

நான் ஒன்றும் பெரிய இசை ரசிகன் இல்லை என்றாலும், I do like music – music of any kind, ’cause, I don’t know much to classify music 🙂  இருந்தாலும் எனக்கு காதுக்குள் வைத்துக்கொண்டு கேட்கும் வாக்மன் சங்கீதமும், அறை அதிரும் சங்கீதமும் பிடிப்பதில்லை. I like to have music floating around me as part of the ambience. அதிலும் ரஹ்மானை விட இளையராஜாவிடம் கொஞ்சம் விருப்பம் அதிகம். இளையராஜாவின் இசையில் கொஞ்சம் வெளிப்படையாக/எளிமையாக  இருக்கும் அந்த classical notes தான் காரணம் என்று நினைக்கிறேன் :).

இளையராஜாவைப் போலவே இசை அமைத்து சில படங்களுடன் காணாமல் போன Music director-கள் சிலர் இருக்கிறார்கள். சந்திரபோஸ், மரகதமணி, தேவேந்திரன் என்று அற்புதமான பாடல்கள் கொடுத்து பின் அதிகம் இசை அமைக்காமல் போனவர்கள். சந்திரபோஸ் இசையில் பல வருடங்களுக்கு முன் வந்து , சமீபத்தில் ரசித்த பாடல்:

இந்த பாடல் பார்க்க ஒன்றும் பிரமாதம் இல்லை என்றாலும், K.J  யேசுதாசின் கந்தர்வ கானத்தில் மிக கம்பீரமாக அமைந்த ஒரு நல்ல பாடல். திரும்ப திரும்ப கேட்டுக் கொண்டே இருக்கச் சொல்லும் ஒரு emotional impact ஏற்படுத்தும் பாடல். இளையராஜாவுக்கோ, ரஹ்மானுக்கோ இணையத்தில் பஞ்சமில்லை என்றாலும் இது போல, நன்றாக இசையமைத்து பின் காணாமல் போனவர்களைப் பற்றி இணையத்தில் படித்து தெரிந்து கொள்வது கடினம்.

திரை இசை பற்றிய தகவல்களுடன் ஒரு நல்ல website தமிழில் இல்லாதது ஒரு குறை. tfmpage.com, dhool.com போன்ற website-கள் இருப்பதால் கொஞ்சமாவது தெரிந்து கொள்ள முடிகிறது. Youtube stars Kuumuttai, Vijayakumarvellore போன்ற ஏராளமான energy கொண்ட ரசிகர்கள் நினைத்தால் நான் நினைப்பது போல ஒரு comprehensive website on tamil film music கிடைக்கலாம்!